İnsan doğadan kendini soyutlayıp, kendini taş binaların içine hapsettikçe, yavaş yavaş eriyip yok olduğunun farkında bile değildi. Kendini her şeyin üstünde görmek, üstün bir varlık olduğunu sanmak en büyük yanılgısıydı. Doğaya baksa görecekti, ağaçların kökleri yoluyla birbirlerine sarıldıklarını, suyu ve toprağı paylaştıklarını, rüzgara ve fırtınaya birlikte direndiklerini. Kuşların mevsimlere göre yer değiştirdiğini, cıvıl cıvıl sesleri ile birbirleriyle haberleştiklerini köpeklerin kedilerle anlaşabildiğini. Köpeklerin her birinin kendine göre bir alan belirlediğini, diğerlerin o alana girmeyerek birbirlerine saygı gösterdiklerini. Yavrusu elinden alınan anne köpeğin başka yavrulara annelik yapma isteyişini. Apartman ya da resıdanzlarda yaşamanın üstünlük olmadığını, aksine hapis hayatı yaşadıkların, Karton bardaktan kahve içmenin bir marifet ya da üstünlük olmadığını, doğada ince belli…